۱۱:۱۵
کردان داره می‌گه که حکومت اسلامی در سی سال گذشته مظلو‌م‌کشی زیاد داشته. داره خودش رو مقایسه می‌کنه با بهشتی. و می‌گه علی کردان فقط خوب می‌فهمه که اون زمان بهشتی چی کشیده.

۱۱:۲۰
کردان داره از رادیوفردا و روزآن‌لاین و بقیه‌ی رسانه‌ها کد میاره. می‌گه می‌خواد پاسخِ جشنی رو بده که رسانه‌های بیگانگان برپا کرده‌ان.
تذکر رجایی: ماده ۱۰۹-ناطق نباید از موضوع مورد بحث خارج شود. بحث استیضاح درباره‌ی مدرک ایشونه. بحث مدرک رو روشن کنن.
لاریجانی: مقدمه رو کوتاه کنین، آقای کردان.

۱۱:۲۵
کردان داره می‌گه مخالفان داخلی تخریب و مخدوشش کرده‌ان. می‌گه توقع بی‌مهری رو از برادرهای مسلمانش نداشته. می‌گه اتهام دروغ و جعل و سوءاستفاده رو بهش دادن و آبروش رو برده‌ان و «روی مینِ سیاسی» رفته.

۱۱:۳۰
هم‌چونان شر و ور. هنوز شروع نکرده راجع به مدرک حرف بزنه.

۱۱:۳۵
می‌گه می‌خوان مکانیزه کنن سازمان‌های مردم‌نهاد (غیردولتی) رو.
تذکر اکرمی: استیضاح درباره‌ی سه موضوع مشخص است. باید درباره‌ی آن حرف بزنین.

۱۱:۴۰
کردان می‌گه باید آمریکا محاکمه بشه.
و می‌گه داره بسترهای لازم انتخابات سالم رو فراهم می‌کنه. به‌به.

۱۱:۴۵
همهمه سرِ این‌که جلسه ادامه پیدا کنه یا نماز و نهار.
از بحث جا موندم. تلفن.

۱۱:۵۰
بالاخره بحث مدرک رو پیش کشید. داره نامه‌ی خودش به احمدی‌نژاد رو می‌خونه. می‌گه می‌خواد «رفع اتهام جعل» می‌کنه از خودش.

۱۱:۵۵
(یعنی چی که می‌گه از درست بودن مدرک مطمئن شدم؟ آقا خریدی یا نه؟ حالا این‌که فروشنده امضاء رو اشتباهی جعل کرده که مشکل رو حل نمی‌کنه. دهه!)
داره همون چیزایی رو که می‌دونیم دوباره توضیح می‌ده. و اعتراض می‌کنه که چرا ملت بهش گفته‌ان جاعل!
(به آکسفورد هم می‌گه: اَکسفورد.)

۱۲
کردان: این‌جانب در طول دوره‌ی خدمت صداوسیما هیچ وجهی بابت مدرک افتخاری دکترا نگرفته‌ام. چهارشنبه‌ی گذشته رازینی آمد دفتر کارم و معاون مالی و اداری صداوسیما زنگ زدن دفتر من. و گفت که هیچ دریافتی نداشته‌ای از این بابت... دکترای افتخاری به هیچ تشریفاتی لازم نداره.

۱۲:۰۵
کردان: در وزارت نفت یک ریال حقوق نگرفته‌ام. و وقتی هم رفتم به وزارت کار حقوق‌ام ۱۰۰ هزار تومان کاهش پیدا کرد... امروز هم اگر مرا دعوت کنند برای تدریس در دانشگاهی اگر لیاقت داشته باشم و از عهده‌ی کار برآیم و صلاحیت علمی‌ام تأیید شود، همین الان هم قبول می‌کنم. (رو رو برم!) مقاله‌های علمی برای کنفرانس‌ها فرستاده‌ام. هم در داخل و خارج از کشور پذیرفته شده و ارائه کرده‌ام مقاله‌هایم را.

۱۲:۱۰
کردان: ماجرای شرم‌آور روز چهارشنبه. استیضاح من دست‌آویز شده برای آبرو بردن از دولت. دولتی که مقام عظمای ولایت ۲۴ ویژگی الهی و انقلابی منحصر به فرد برای آن دانسته...
چک‌های ۵میلیونی برای مخدوش کردن دولت بوده است. (شعروار ولی چندشناک یه چیزایی گفت که معنیش این بود که دشمنان دولت خواستن آبرومون رو ببرن.)
(صداش هم لطیف شده.) تجربه‌ی علی کردان نشان می‌دهد که شیفتگان خدمت و نه تشنگان قدرت باید تنها و تنها به خدای خود توسل جویند.

۱۲:۱۵
کردان داره از همسر و بچه‌هاش معذرت می‌خواد. یه کم رمانس شده ماجرا. صداش هم گرفته یه کم. تو مایه‌های مداحی.. حیف تصویر ندارم. می‌گه ماجرا جنگ روانی استکباررر (با تأکید فراوان روی ر) بوده.

۱۲:۲۰
چرا کردان استعفا نداد؟
من در هیچ جایی نگفتم که استعفای من به مصلحت نظام نیست. گفتم به مصلحت من نیست. و اختلاف نظر داریم. بعضی موافقن که استعفا به نفع نظام است اما من چنین اعتقادی ندارم. این معنی‌اش فرق می‌کند. (چه فرقی می‌کند؟)

۱۲:۲۵
اوه اوه: استخاره کرده و دراومده که نباید استعفا بده. می‌گه به حجت شرعی نرسیده. با خدای خودش هم خلوت کرده و به این جمع‌بندی نرسیده...

۱۲:۳۰
کردان: مجلس هر تصمیمی بگیرد. چه وزارت کشور چه جاروکشی در یکی از اداره‌های دولت که مصلحت نظام در آن باشد. (داره شعر می‌خونه.) تموم شد حرف‌های کردان.

حیف که باید برم از خونه بیرون. نمی‌رسم دیگه بنویسم ماجراها رو. حال می‌کنم کوتااااه نمیاد از این همه دروغ و گند..

خردادماه امسال اخطاریه‌ای به نامِ پدرم، که کفیلِ من شده است، آمد دمِ درِ خانه با این مضمون که تا فلان روز وقت دارید متهم را به شعبه‌ی ۱۳ دادگاه انقلاب تهران معرفی کنید وگرنه حق‌الکفاله به نفع دولت ضبط خواهد شد. من لندن بودم در سخت‌ترین زمانِ تحصیلی‌ام (باید در عرضِ یک ماه پنج مقاله‌ی مفصل آماده می‌کردم.) و پدرم بیماریِ سختی داشت/دارد. با وکیل‌ام تلفنی حرف زدم و او راهنمایی‌هایی کرد و البته تأکید کرد که جز پدرم شخصِ دیگری نمی‌تواند مراجعه کند به دادگاه. فروریختم.

بیماریِ پدرم و دوری از او به‌تنهایی فشارِ زیادی بود که آن روزها تحمل می‌کردم. این‌که می‌دیدم او مجبور است به خاطرِ پی‌گیریِ کاری که مربوط به من است، که او دخالتی در آن نداشته، میانِ دوره‌های شیمی‌درمانی‌اش برود به جوِ نه‌چندان دوستانه‌ی دادگاه انقلاب، عینِ حلقه‌ی طنابی بود که دورِ گردن‌ام انداخته باشند و تنگ‌اش کنند. ماجرا البته به این تمیزی هم نبود.

گواهیِ اشتغال به تحصیل‌ام را فرستادم تهران که جلسه‌ی دادگاه را عقب بیندازیم. پدرم پرسیده بود که چرا پیش از احضاریه، اخطاریه؟ گفتند اصلاً به چه اجازه‌ای دخترت را فرستاده‌ای خارج؟ و البته که حتماً آقای قاضی بهتر می‌دانند که به لحاظِ قانونی وظیفه‌ی کفیل ممانعت از خروجِ متهم نیست. مجریِ قانون است که باید جلوی کسی را بگیرد، اگر که دادگاه لازم ببیند. جزئیاتِ ماجراها و رفت‌وآمدهای چندباره‌ی من به سفارتِ ایران در لندن به کنار، خجالتی که می‌کشیدم از پدرو و خانواده‌ام کناری دیگر. اصلاً عذابِ اصلی همان بود.

حالا فکر می‌کنم که باید تنهایی همه‌ی کارها را انجام دهم. می‌دانم که آن فشاری که به خانواده‌ام آمده جبران نمی‌شود. اما نمی‌توانم، اصلاً نمی‌توانم درگیرشان کنم. برای همین است که قیافه‌ام شاد و خندان و آرام است. با این‌که یکشنبه دادگاه دارم.

(عباس کیارستمی - گرگی در کمین)

به موضوعِ اصلی کاری ندارم. سؤالِ من درباره‌ی نقشِ رسانه‌های جمعی است. آیا این کارِ صداوسیما حقیقت‌یابی است یا آبروبـَری؟

به گمانِ من آبروبـَری است. ممکن است دانش‌آموزان دقیق حرف نزده باشند. (مثلاً کسی رتبه‌اش ۳۰۲ باشد و بگوید رتبه‌ام ۳۰۰ است.) آیا خبرنگار (مصاحبه‌گر) به اقتضای حرفه‌اش نمی‌داند که لزوماً همه دقیق حرف نمی‌زنند؟ (خاصه در زمانِ اعتراض و شلوغی و تحصن...) آیا جز این‌که فهمیده است آن نام با آن رتبه هم‌خوانی ندارد، گشته است دنبالِ رتبه‌ی واقعیِ او؟ اگر جواب مثبت است، چرا آن را اعلام نکرده است؟ اساساً آیا اجازه دارد تصویری را که برای مقصودِ دیگری (خبررسانی درباره‌ی اعتراضِ دانش‌آموزان) ضبط کرده است، جای دیگری استفاده کند، آن هم با این همه تأکید بر دروغ‌گو نشان دادنِ معترضان؟

دوستی می‌گفت: «صداوسیماست. انتظارِ بیشتر نباید داشت.» انتظار را نمی‌دانم اما می‌شود تذکر داد. حداقل در همین حد و حدود.

مرتبط:
دانش‌آموزان قربانی طرح بومی‌سازی جنسیتی با تهدید وادار به سکوت شدند

در حاشیه هم این‌که سالنِ چهارسوی تئاتر شهر حالا دیگر صندلیِ شماره‌دار دارد. برای من که اغلب روی سکوها لــِه می‌شدم اتفاق خیلی خوبی است.

پی‌نوشت- فضای نمایش و اجرا و مخصوصاً صدای نمایش من را به شدت یادِ شانت انداخت و نمایش‌های تجربی‌ای که آن‌جا اجرا می‌شود.

بی‌ربط:
جز اعلامِ نگرانی برای عشا، کارِ دیگری می‌شود کرد؟

۲.
هیچ خوب نیست که این‌قدر احساساتی‌ام و این‌قدر آدم‌ها و رابطه‌هام (با اغلب‌شون) مشغولیتِ ذ