ليکو بزن!

سلام.تو يكي از پستهاتون خوندم كه تحت تأثير مدرسه اميدوار و خانم سپيدپر هستسد منم سال اول راهنمايي اونجا بودم و به انداره كافي تحت تأثير اون زن مدير و با كفايت هستم.

تو می‌آيی، تو می‌روی
تو می‌آيی، تو می‌روی...
عالی بود

خیلی وقت بود می خواستم به این بلاگ بیام اما هر بار با سانسور مواجه شدم
!!!
وبلاگ جالبی دارین
نمی دونم توش چی دیدن که پرکسیش کرده بودن!!
به هر حال بازم میام اینجا
چون دوست دارم لذت ببرم
برقرار باشی

زیباست و خیلی ساده....

براي من كه خيلي عجيبه!

تازگيها زياد در دفتر آقاي شكرالهي ديده شدي. حالا هم كه رويكرد داري به مقوله...كه ادبانه ميشه نون قرض دادن به خوابگرد!!
خيلي مصنوعي نوشتي كه از اين ببعد آثار اين نويسندگان جوان را مي خواني.نه؟

پرستو:
مگه آقای شکراللهی دفتر داره؟ چی رو مصنوعی نوشته ام؟ من چرا اين کامنت رو نمی فهمم؟ و آيا ربطی به اين شعرها داره؟ من کی نوشته ام "از اين به بعد آثار نويسندگان جوان را می خوانم"؟

جالبه. من هم چند روز پیش (10 می) راجع به صد لیکو یه چیزی نوشته بودم.خیلی نگاه شخصی بود به مجموعه لیکوها.اگه شرق ایران رفته باشی و اگه با فرهنگ بلوچ یه کم اشنا باشی علاوه بر ایکه لیکو ها بسیار با معنی تر می شن قرابت و تداعی ای که می تونی با موضوع برقرار کنی هم بسیار پر رنگ تر می شه

کارهای گرافیک ساعد مشکی را کمی تا قسمتی، شاید هم بیشتر، دوست دارم ولی نمی‌دونستم که غیر از کار گرافیک در انتشار کتاب هم دستی دارد! این بی‌اطلاعی هم از برکات دوری از ایران است گمانم یا بی‌حوصلگی در خواندن کتابهای فارسی! اهمیتی هم ندارد! راستی! این کتابسرای نیاوران را هم به شدت هستم! ولی این اشعار را اگر اجازه بدهی، نه! غیر از دومی که کمی تا قسمتی ابری بود...

وای من عاشق اون شعر عمران صلاحی شدم.

جمله‌ی «جان‌ام دوست‌ات دارم»
بی‌صدا لب‌هايم را تکان می‌دهد
...
و تو چرا این را از لبهایم نمی خوانی؟!
و تو چرا لب خوانی بلد نیستی؟!
چرا؟!
چرا؟!
...
به روزم!

«تو می آیی» به دلم نشست. ممنون دختر.

اولی و سومی را دوست داشتم
خیلی

خوندم سایه نقره ای رو. هر کدوم از شعرهای کوتاهش برای خودشون دنیایی حرف دارند...

چه کتابهای خوبی و چه مطلب دلپذیری. عمران را که می شناختیم و می شناسیم. یادش گرامی باد و خاطره اش جاودان. ژیلا حسینی هم از شاعران پیشرو و مبتکر کرد است که با شعرهایش از طریق پدرم آشنا شدم که کتاب شعری از او را بمن معرفی کرد.

(راستی این کتابها متن اصلی شعر را هم دارند؟)

و شهر کتاب نیاوران (اگر منظورت همانست که سر کامرانیه است) برای من یکی از بهترین جاهای دنیا بود (و هست) چه زمانی که IPM بودم و همسایه اش، چه بعدها که چون قبله ای هر هفته باید طوافش میکردم و خودِ خودم را آنجا پیدا میکردم.

همیشه هم دست پر باز میگشتم. با کتابهایی از طبقه بالا و سی دی هایی از طبقه پایین و کارتی و کاستی و کادویی ای از همان ورودی . گاهی هم چیز متفاوتی از آن پشت. که به تراس راه داشت و کارتهای زیبا و پوسترهایی زیباتر را میشد آنجا یافت. و دفتر کتابخانه هم انگار آنجا بود.

پله هارا که بالامیرفتی همان جا میز تازه ها جذبت میکرد و بعد رمانها و کتابهای قصه ایرانی و خارجی ، چپ و راستت بود تا میرسیدی به دوراهی. سمت چپت بخش کودکانش با هزار رنگ به پیشوازت می آمد و قبلش میز کتابهای سیاسی بود مدتها...

ماتیلدا، آسانسور شیشه ای، بالا افتادن، باجه عوارضی شهر خیالی، چارلی و کارخانه شکلات سازی، لافکادیو، برای وقتهایی که دلت میگیره و چندین و چند کتاب دیگر که به اسم خواهرم میخریدم از بخش کودکان و خودم اول میخواندمشان. و کتابهایی که هرگز پیداشان نکردم، مثل کلاس پرنده اریش کستنر یا ماجراجوی جوان...

و در سالهای پر التهاب اصلاحات، آن میز سیاسی نرسیده به بخش کودکان، میز محبوبم بود که مدتها میخکوبم میکرد. میزی که تا مدتی قبل بی تاملی از کنارش میگذشتم تا آخرین کتابهای کامپیوتر را در قفسه های پشت به دیوار بیابم...

برای من شهر کتاب نیاوران میعادگاه اندیشه بود محلی دوست داشتنی برای پرداختن به آنچه همیشه تشنه اش بودم و مشتاقش. عمیقا دلتنگش هستم. با عزیزانم مدام در ارتباطم و آتش دلتنگی را می نشانم. اما وقتی دلم برای جایی تنگ است، کاری نمیتوان کرد...

پرستو:
وريا جان در جواب به سؤالت: در صد ليکو هم متن اصلی و هم ترجمه وجود دارد اما در دو تای ديگر نه. اگر در وب سایت نشر مشکی بگردی، دو کتاب آذری و کردی در بخش چندتایی ها منتشر شده که کتاب های کوچک و کم حجمی هستند و صد ليکو در بخش کتاب های اصلی.
و ممنون که شهر کتاب سر کامرانيه رو خوب تصوير کردی برای همه مون.